رواقی شب گسل ؛ در آستانه ی نگاهی اندیشناک

و شاید پشت پایی به تمام گزیر ها و نا گزیر ها

تصوراتش را از مرگ ؛ بر ذهن خاک گرفته به تصویر می کشد

رویایش در امتداد اثر انگشت ؛ در پی زدودن غبار جاری می شود ...

محو در رویای نابودی ...

همچنان پی می کشــــــــــد انگشت را ...

سبک

بی پروا

بی پروا تر

رها

پی می کشد انگشت را ...

تصویری جاری

جاری تر از زندگی

بی تعلق

مرگ پیوندی رونده

و نه پایبندی روان ؛

می گستراند خویش را

بر پهنه ی ذهن غبار آلود اش.

سلام ... کامنت ها رو خوندم ...از اینکه به یادم بودین ممنونم . فعلا نمی تونم زیاد بیام ؛ مشغول درس خوندن و کار ام  (درس برای ارشد؛ کار برای نجات بچه هام از گرسنگی :دی ) سارا و سعیده و رژانوی عزیز مرسی از لطفتون ...به جز سرما خوردگی همیشگی ؛ حالم خوبه .شرمنده ام که نمی آم سر بزنم ....ایشالا شهریور تلافی می کنم. داداش مهدی آف لاینتو دیدم شرمنده که بی خبر رفتم و جواب ندادم .ولی خیلی مخلصیم .(راستی ۱ بار هم اومدم وبلاگت کامنت هم گذاشتم فکر کنم نشناختی) کجای دنیایی استاد ؟ هیوا ! کم می نویسم ولی هنوز زنده ام . سعید ! در به در! این چه آدرسی ه که گذاشتی ! دیووووونه !!!! این که باز نمی شه !!!!!!!  با این لینک گذاشتنت !!!!!!!! ای خدا یه عقلی به این بده ۱ پوله قلمبه هم به من (یا یه شوهر پولداره بالای ۹۰ سال).