شاید همین باشد!

هجو ترین اعجاز

            از صدای عشق

                        تراوش حیاتی بود

                                    که به هیچ هم نمی ارزید

از کتابت هیاهوی باران

                          نه به معرفت ‌؛

                                   که به هزار لای تردید قدم نهادم

دستهایم را تابو خواهم کرد

                       و شهوتم را در انظار قورت خواهم داد

                                               بگذار قدیسه گان از فرط ریا به خود ببالند