شاید همین باشد!

هجو ترین اعجاز

            از صدای عشق

                        تراوش حیاتی بود

                                    که به هیچ هم نمی ارزید

از کتابت هیاهوی باران

                          نه به معرفت ‌؛

                                   که به هزار لای تردید قدم نهادم

دستهایم را تابو خواهم کرد

                       و شهوتم را در انظار قورت خواهم داد

                                               بگذار قدیسه گان از فرط ریا به خود ببالند   

شتاب خاطره قلبم را ؛ دنیایم را ؛ هستی ام را آنقدر ورق زد تااز من حتی «من» هم نماند.
یک افق آنسو تر می خواهم برای طلوع.

گفتم پس از اینهمه وقت ؛ پاکی برف؛ پوشش سیاهی هایم شود مدتی

یا دست کم زمان شانه ای زند بر روح پریشان

یا شاید خدا نگاهی و رحمی و تفقدی

بر وجدان چاک چاکم

قطره ای اشک بودی از حسرت نگاهم

کم نبودی ؛

        بیش هم ...

 

بودی؛

     به ناگاه برایم همه چیز [شدی]

                          اما به واقع هیچگاه نبودی

اکنون بودن و نبودن مسئله ی روز نیست ؛ شاید درد باشد ؛ اما مسئله نیست

     امروز حتی ماهیت دیروز هم رنگ باخته

         همان دیروزی که بی عشق زیستن تنها هراسم بود

و تو مدار بی کسی های فردایم را رقم زدی.